Polski system (?) opieki zdrowotnej

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: rakar » 05 maja 2017, 9:12

Może autorka tekstu coś pomieszała? Wierzyć się nie chce, żeby nie było określonych kryteriów na prowadzenie działalności leczniczej.

"Opinia byłaby wydawana w formie decyzji administracyjnej. Organ Państwowej Sanitarnej przekazywałby opinię właściwemu organowi prowadzącemu rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W przypadku pozytywnej opinii podmiot mógłby dalej funkcjonować, w przypadku negatywnej - organ prowadzący rejestr wszczynałby postępowanie w sprawie wykreślenia z rejestru."

No to, jeszcze bardziej zwiększy się możliwość korupcji. Uznaniowość SANEPIDu i teraz jest niemała.

Dobry temat dla kabaretów.

O 8:06 zatelefonowali z apteki, ze jest już Eligard. Receptę złożyłem 28/04/ o 15:10. wiedziałem, że następuje długi, polski weekend, ale liczyłem, że 02/05 lek będzie w aptece. Akurat.

Hurtownie i podobne punkty w taki czas urzędniczo zamykają drzwi na kłódki. Procedura wydawania leku typu Eligard jest złożona - muszą potwierdzić (zeskanować i wysłać), bo spekulanci wywożą je na Zachód, gdzie ceny mają wielokrotne przebicie.

Ja to ja, ale takie traktowanie pacjenta, naraża na pogorszenie jego zdrowia, chodzi mi o inne leki. Tak być nie powinno.
Obrazek Trudno poważnie dyskutować z kimś pozbawionym poczucia humoru.
Ur.1949
III'2007 PSA 8,28;biopsja Gl1+2!?;10/V/2007 limfadenektomia węzły b/z;IX'PSA 0,07;HT VIII-XII;RT XII'07-I'08 7400cGy/37frakcji;cTpN0M0
IV'2008 PSA 0,08; X’ TK ok XII' zastrzyki przeciwzakrzepicowe
I'2009 - XII' PSA 0,35 ng/ml - 0,60 ng/ml
I’2010 MRI ok, zastrzyki przeciwzakrzepicowe do IV’, III’ scyntygrafia & TRUSok, IX’ biopsja spartolona, VII' PSA 0,61;XII' 0,83;
VII'2011 1,03 T'2,33 MRI podejrzenie wznowy VIII’ biopsja- Sclerosis atrophicans prostatae;XI' MRI b/z - obserwować, PSA XI' 1,85;
V'2012 PSA 2,68 T 2,33;VII' 3,37 T'1,23;VII' PET-CT z octanem sugeruje proces nowotworowy; X' PSA 5,40;od X' Apo-Flutam 3x dziennie;po 1 mieś. PSA 1,28; 2 mieś. 1,05; 3 mieś. PSA 0,837;T 2,07
I'2013 zastrzyk Diphereline 11,25 mg na 3 mieś.; IV'2013 PSA 3,14 drugi Dipheriline+ Apo-flutam(zaniechany po 3,5 dniach);IV' w innym lab. PSA po 2 dniach 5,31, po 2 tyg. w swoim lab. PSA 1,92 ng/ml, T 0,19 ng/ml; VI' PET-CT z Choliną rak w obrębie stercza, VII' PSA 9,50 ng/ml, bikalutamid 50 mg * biopsja stercza = ogólnie Gleason 5+4, jeszcze w obrębie torebki (margines 0,2 mm); VIII' PSA 1,30 * T 1,51 bikalutamid 50mg; IX' Zmiana na Eligard PSA 0,85 przed BT IX/X' - 30 Gy=3x10;
I'2014 PSA 0,38 ng/ml {odstawiony bikalutamid}III' PSA 0,86{koniec działania Eligardu} IV' T 0,58 ng/ml*PSA 1,17 ng/ml; VI' T 2,35 & PSA 3,24;VII' T=2,25 & PSA 4,04* VIII' PSA 4,20 T 2,52 PET naciekanie na pęcherz, pęcherzyki nasienne, węzły chłonne| VIII' PSA 4,00 T 2,58 | IX' PSA 4,02 T 1,53 | XI' PSA 6,90 Apo-Flutam 2 tyg, po tym Eligard|
I'2015 PSA 1,65>II' PET-CT z choliną, praktycznie jak w roku poprz.>IV' PSA 8,83 ng/ml, T 1,69 ng/dl, zastosowano bikalutamid> 05' uretrotomia (pobrano próbki do badania histopatol.) V' PSA 1,10; VII' PSA 0,23 ng/ml; IX' 0,26 ng/ml, XI’ TURP, XI/XII' 0,35 ng/ml
I'2016 PSA 0,34 ng/ml, T 0,12 ng/dl / II/II'I PSA 0,41 ng/ml; IV' PSA 0,62 ng/ ml, T 0,23 ng/dl; VI' PSA 0,87 ng/ml, VII posiew ujemny(zaskoczenie), IX PSA 1,70 ng/ml; IX/X' PET-CT progresja, meta do węzła chłonnego biodrowego wspólnego prawego; X' PSA 1,66 ng/ml, T 0,17 ng/dl; XI' PSA 2,14 ng/ml; XII' PSA 3,03 ng/ml, T 0,104 ng/ml
I'2017 PSA 4,05 ng/ml, 08/02/2017 urostomia, II/III'2017 4,88 ng/ml, IV/V'17 PSA 5,36 ng/ml, 05 maja Eligard pół roku, V/VI PSA 6,74 ng/ml, VI/VII 7,28 ng/ml
Awatar użytkownika
rakar
Administrator
 
Posty: 7808
Rejestracja: 09 lip 2007, 10:09
Lokalizacja: Olsztyn
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: zosia bluszcz » 05 maja 2017, 9:34

Może autorka tekstu coś pomieszała? Wierzyć się nie chce, żeby nie było określonych kryteriów na prowadzenie działalności leczniczej.



Teraz, jak sie wydaje, jakies warunki akredytacyjne (?) muszą byc spelniane.

Tmatem artykulu jest projekt ustawy? rozporzadzenia? znoszacej/znoszącego obowiazek spelnienia okreslonych warunkow przez jednostki lecznicze.
[color=#FFBF00]..........................Obrazek
zosia bluszcz
Administrator
 
Posty: 6444
Rejestracja: 13 cze 2009, 2:06
Blog: Wyświetl blog (0)

Na terapie ratunkowe NFZ przeznaczy ok. 10 mln rocznie

Nieprzeczytany postautor: wiatger » 06 maja 2017, 21:36

02.05.2017 PAP :
NFZ przeznaczy ok. 10 mln rocznie na zakup dostępnych w Polsce, ale niefinansowanych ze środków publicznych leków dla ciężko chorych pacjentów - poinformował wiceminister zdrowia Marek Tombarkiewicz. Zaznaczył, że dokładny koszt takiej refundacji będzie zależał od potrzeb pacjentów.

Drugie czytanie projektu miało odbyć się na poprzednim posiedzeniu, zostało jednak przesunięte i planowane jest na 10 maja.

Na nowelizacji mają skorzystać ciężko chorzy pacjenci potrzebujący leku lub technologii medycznej, które nie są finansowane ze środków publicznych.
"Dotąd w takich wyjątkowych sytuacjach nie mogliśmy nic pacjentowi zaproponować, a teraz taka propozycja będzie" - komentował wiceminister Tombarkiewicz. Ocenił, że dzięki procedurze terapii ratunkowej pacjenci będą mieli szansę na dostęp do nowatorskich, niefinansowanych terapii.

Wiceminister powiedział, że rocznie na refundację tych terapii Narodowy Fundusz Zdrowia ma przeznaczać ok. 10 mln.
Resort nie wie jednak, jaki dokładnie będzie koszt terapii ratunkowych, ponieważ - jak wskazał Tombarkiewicz - zależy on od liczby złożonych wniosków oraz kosztów leczenia danego pacjenta.


Zgodnie z nowelizacją minister zdrowia będzie mógł wydać indywidualną zgodę na pokrycie kosztu leku, jeżeli jest to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia pacjenta i uzasadnione wskazaniami medycznymi. Zgoda taka będzie jednak wydawana wyłącznie dla leku, który jest dopuszczony do obrotu w Polsce i dostępny na rynku. Jeśli więc lek nie został jeszcze zarejestrowany i jest np. w fazie badań klinicznych, wówczas jego zakup nie będzie finansowany przez NFZ. Resort zdrowia wyjaśnia, że refundowane mogą być tylko te terapie, których skuteczność została potwierdzona.

Wniosek o sfinansowanie leczenia będzie składał lekarz opiekujący się pacjentem. Jeśli minister zdrowia zgodzi się na refundację, wówczas Narodowy Fundusz Zdrowia zostanie zobowiązany do pokrycia tego wydatku w ramach ratunkowego dostępu do technologii lekowej. Zgoda taka będzie wydawana na okres terapii nie dłuższy niż 3 miesiące lub na 3 cykle leczenia.

Nowe przepisy nie dotyczą jednak tych ciężko chorych pacjentów, którzy potrzebują kosztownej operacji za granicą.
Tombarkiewicz wskazał, że tacy chorzy - tak jak dotychczas - powinni zgłosić się do NFZ z wnioskiem o sfinansowanie zabiegu. Jeśli konsultant krajowy w danej dziedzinie medycyny potwierdzi, że operacja nie może być wykonana w kraju, wówczas Fundusz może zadecydować o sfinansowaniu zabiegu za granicą. Wiceminister zastrzegł, że ta procedura jest stosowana tylko w przypadku sprawdzonych metod leczniczych, a nie np. terapii eksperymentalnych.


Wiatger, zawsze podawaj zrodlo artykulu, ktory cytujesz.
Wpis przenosze do watku Polski system (?) opieki zdrowotnej. zb

http://serwisy.gazetaprawna.pl/zdrowie/ ... dacja.html
ur. 1943. Od 2011 (PSA 1,87 ng/ml) leczenie BPH (Omnic Ocas). 02.2015 – PSA 4,12 ng/ml; TRUS, MRI miednicy z kontrastem: niejednorodne wzmocnienie tkanki gruczołowej części centralno-lewobocznej prostaty - podejrzenie zmiany npl gruczołu krokowego. 10.2016 – tPSA 6,19 ng/ml; fPSA 0,54 ng/ml; fPSA/tPSA 0,09. - DRE: wyczuwalny guzek. 12.2016 – PSA 7,71 ng/ml; mpMRI: po lewej stronie ognisko hipointensywne, cechy infiltracji lewych pęcherzyków nasiennych. Miednica bez adenopatii- wysokie podejrzenie naciekającego raka stercza, PI-RADS 5. 02.01.2017 biopsaja : płat prawy - w jednym z bioptatów mikroognisko raka gruczołowego ; płat lewy - rak gruczołowy, Gleason 8 (4+4). Naciekanie nerwów niewidoczne. Rtg klatki –b. z., Scyntygrafia kośćca – b. z., Usg - b.z. Od 18.01.17 Flutamid 3x250mg;27.02.17 PSA 2,44 ng/ml 31.01.17 Eligard 22,5 mg. 14.02.17 Flutamid stop.20.03.17 PSA 0,786 ng/ml. 29.03.17 rozpoczęcie TomoTherapy. 05.2017 Eligard 45 mg.25.05.17 zakończenie RT, tPSA 0,184 ng/ml, T 0,34 ng/ml.
wiatger
 
Posty: 43
Rejestracja: 11 lis 2016, 12:00
Lokalizacja: okolice Łodzi
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: rakar » 11 maja 2017, 12:25

Rząd chce likwidacji składki zdrowotnej

Obrazek


Czy, istotnie, dojdzie do tak radykalnych zmian? To już przerabialiśmy w przeszłości: http://zus.pox.pl/zus/rzad-chce-likwida ... wotnej.htm
Obrazek Trudno poważnie dyskutować z kimś pozbawionym poczucia humoru.
Ur.1949
III'2007 PSA 8,28;biopsja Gl1+2!?;10/V/2007 limfadenektomia węzły b/z;IX'PSA 0,07;HT VIII-XII;RT XII'07-I'08 7400cGy/37frakcji;cTpN0M0
IV'2008 PSA 0,08; X’ TK ok XII' zastrzyki przeciwzakrzepicowe
I'2009 - XII' PSA 0,35 ng/ml - 0,60 ng/ml
I’2010 MRI ok, zastrzyki przeciwzakrzepicowe do IV’, III’ scyntygrafia & TRUSok, IX’ biopsja spartolona, VII' PSA 0,61;XII' 0,83;
VII'2011 1,03 T'2,33 MRI podejrzenie wznowy VIII’ biopsja- Sclerosis atrophicans prostatae;XI' MRI b/z - obserwować, PSA XI' 1,85;
V'2012 PSA 2,68 T 2,33;VII' 3,37 T'1,23;VII' PET-CT z octanem sugeruje proces nowotworowy; X' PSA 5,40;od X' Apo-Flutam 3x dziennie;po 1 mieś. PSA 1,28; 2 mieś. 1,05; 3 mieś. PSA 0,837;T 2,07
I'2013 zastrzyk Diphereline 11,25 mg na 3 mieś.; IV'2013 PSA 3,14 drugi Dipheriline+ Apo-flutam(zaniechany po 3,5 dniach);IV' w innym lab. PSA po 2 dniach 5,31, po 2 tyg. w swoim lab. PSA 1,92 ng/ml, T 0,19 ng/ml; VI' PET-CT z Choliną rak w obrębie stercza, VII' PSA 9,50 ng/ml, bikalutamid 50 mg * biopsja stercza = ogólnie Gleason 5+4, jeszcze w obrębie torebki (margines 0,2 mm); VIII' PSA 1,30 * T 1,51 bikalutamid 50mg; IX' Zmiana na Eligard PSA 0,85 przed BT IX/X' - 30 Gy=3x10;
I'2014 PSA 0,38 ng/ml {odstawiony bikalutamid}III' PSA 0,86{koniec działania Eligardu} IV' T 0,58 ng/ml*PSA 1,17 ng/ml; VI' T 2,35 & PSA 3,24;VII' T=2,25 & PSA 4,04* VIII' PSA 4,20 T 2,52 PET naciekanie na pęcherz, pęcherzyki nasienne, węzły chłonne| VIII' PSA 4,00 T 2,58 | IX' PSA 4,02 T 1,53 | XI' PSA 6,90 Apo-Flutam 2 tyg, po tym Eligard|
I'2015 PSA 1,65>II' PET-CT z choliną, praktycznie jak w roku poprz.>IV' PSA 8,83 ng/ml, T 1,69 ng/dl, zastosowano bikalutamid> 05' uretrotomia (pobrano próbki do badania histopatol.) V' PSA 1,10; VII' PSA 0,23 ng/ml; IX' 0,26 ng/ml, XI’ TURP, XI/XII' 0,35 ng/ml
I'2016 PSA 0,34 ng/ml, T 0,12 ng/dl / II/II'I PSA 0,41 ng/ml; IV' PSA 0,62 ng/ ml, T 0,23 ng/dl; VI' PSA 0,87 ng/ml, VII posiew ujemny(zaskoczenie), IX PSA 1,70 ng/ml; IX/X' PET-CT progresja, meta do węzła chłonnego biodrowego wspólnego prawego; X' PSA 1,66 ng/ml, T 0,17 ng/dl; XI' PSA 2,14 ng/ml; XII' PSA 3,03 ng/ml, T 0,104 ng/ml
I'2017 PSA 4,05 ng/ml, 08/02/2017 urostomia, II/III'2017 4,88 ng/ml, IV/V'17 PSA 5,36 ng/ml, 05 maja Eligard pół roku, V/VI PSA 6,74 ng/ml, VI/VII 7,28 ng/ml
Awatar użytkownika
rakar
Administrator
 
Posty: 7808
Rejestracja: 09 lip 2007, 10:09
Lokalizacja: Olsztyn
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: rakar » 12 maja 2017, 10:49

Robi się bardzo ciekawie, chodzi o likwidację kolejek. Jak mawiał L. Wałęsa "nie chcesz mieć pan gorączki, zbij pan termometr".


Wklejam calosc artykulu.zb




Kolejki zostaną zlikwidowane wraz z… Ambulatoryjną Opieką Specjalistyczną
Analiza Rafała Janiszewskiego

12.05.2017

Skoro do AOS ustawiają się kolejki, to zamiast zlikwidować kolejki, postanowiono zlikwidować… AOS.
Jakie to przyniesie skutki dla całej polskiej ochrony zdrowia?

W zgiełku wielkich zapowiedzi gruntownej reformy i szczątkowych rozwiązań legislacyjnych podmioty udzielające świadczeń ambulatoryjnych nie zaprzestają w rozważaniach nad swoją przyszłością. O ile ustawa o sieci szpitali zdefiniowała porady poszpitalne, o tyle losy poradni specjalistycznych nadal nie są do końca znane.

Choć w licznych przekazach i projekcie ustawy o podstawowej opiece zdrowotnej mówi się o rychłej, wielkiej zmianie polegającej na „oddaniu” zadań z zakresu AOS lekarzom POZ, to póki co sporo kurzu i nawet jednego promyka światła. Nie przekonuje mnie argument, że Minister Zdrowia nie zrobi niczego, czego nie zaakceptuje środowisko lekarzy rodzinnych, a i też nie mam pewności, że przygotowany pomysł na organizację opieki ambulatoryjnej rozwiąże najważniejsze problemy. No właśnie, jakie to problemy?

Kolejki
W zasadzie na pierwszym miejscu wymienić można kolejki. Do specjalisty nadal czeka się zbyt długo, szczególnie na wizytę pierwszorazową. Bynajmniej nie jest to problem niemożności zorganizowania dostępności do zasobów świadczeniodawców. Powiedzmy wprost, przyczyna tkwi w niewłaściwym i zbyt niskim finansowaniu porad specjalistycznych. Trzeba również uczciwie przyznać, że spora część pacjentów będących pod opieką lekarzy specjalistów, wcale tego nie wymaga. Co zatem nie zadziałało? Konsekwencja w egzekwowaniu reguł systemu. Wszak obecna regulacja jasno opisuje ścieżkę pacjenta i zasady korzystania z porad specjalistycznych.

W pierwszej kolejności pacjent kierowany jest przez lekarza POZ do specjalisty celem ustalenia diagnozy. Lekarz w poradni udzielając czasem kilku porad realizuje świadczenie na którego koszt składają się niezbędne badania diagnostyczne oraz ustalenie rozpoznania. Wynikiem takiej kompleksowej porady jest wydanie informacji dla lekarza POZ, dzięki której ten będzie mógł kontynuować leczenie lub podjąć wskazane przez specjalistę inne działania.

Wystawienie takiego dokumentu wiąże się jednocześnie z rozliczeniem z płatnikiem stosownego, wyżej wycenionego świadczenia w AOS. Pacjent wraca zatem do lekarza rodzinnego, a ten w zależności od zaleceń specjalisty albo kieruje pod stałą opiekę poradni, albo podejmuje się prowadzić leczenie z uwzględnieniem otrzymanej konsultacji. Taka ścieżka, zapisana w zarządzeniach prezesa NFZ zapewnia również pacjentowi możliwość ewentualnego wyboru lekarza specjalisty. Jednak najczęściej tak się nie dzieje. Chorzy skierowani od lekarza rodzinnego pozostają na lata w poradni, a opatrznie rozumiana definicja pacjenta pierwszorazowego i kontynuacji leczenia pozwala poradniom na udzielanie kolejnych porad bez kolejki.

Zamiana ról
W efekcie pacjenci kontynuujący leczenie u tego samego specjalisty mają ustalane ściśle określone terminy udzielania kolejnych porad, w międzyczasie zgłaszają się po „przedłużenie recepty”. Nie ma zatem zbyt wiele miejsca dla pacjentów pierwszorazowych i spora ich część wraca do lekarza rodzinnego, który stara się prowadzić leczenie. W to wszystko należy jeszcze włączyć problem dostępności do diagnostyki, która dzielona jest między lekarza POZ a specjalistykę, gdzie w jednym i drugim przypadku poziom finansowania niejednokrotnie jest zbyt niski. Zatem specjalista aby sfinansować niezbędną ilość badań sprawozdaje, a czasem i realizuje kolejne porady, a lekarz POZ posiłkuje się skierowaniem pacjenta do szpitala w nadziei że tam zostaną wykonane badania.

Wygląda na to, że doszło do zamiany grup pacjentów i ci, którzy powinni korzystać z porad specjalistycznych obciążają POZ, a chorzy mogący kontynuować leczenie u lekarza rodzinnego tkwią w kontynuacji leczenia w AOS. Rośnie grupa korzystających z leczenia poza systemem, bo prywatnie dostępność diagnostyki i lekarzy jest wystarczająca. Wszyscy są niezadowoleni wskazując za główną zbyt mało pieniędzy przeznaczanych przez NFZ na finansowanie świadczeń. Fakt, najprościej niedomogi w zarządzaniu przykryć odpowiednio grubą kołderką pieniędzy, jednak tych w zasadzie nie mamy. Płatnik coraz częściej zajmuje się kreowaniem polityki zdrowotnej, a coraz mniej sprawuje nadzoru nad jakością i prawidłowością realizacji świadczeń.

Plany
Tak trudnej sytuacji, drepcząc w miejscu, pojawia się koncepcja gruntownej przebudowy systemu finansowania świadczeń, na system narodowy, socjalny, społeczny i powszechny. Oparty na budżetach przydzielanych na realizację zadania publicznego jakim jest ochrona zdrowia. Funkcjonujące w rynkowych warunkach poradnie specjalistyczne nie pasują do modelu narodowej służby zdrowia, zatem założenia reformy wskazują na przekazanie budżetu przeznaczonego na specjalistykę lekarzom rodzinnym. Koncepcja, choć tylko zasygnalizowana, nie określona w szczegółach, może być zrealizowana w różny sposób. Każdy z nich będzie miał nadrzędny cel – racjonalizacja wydatków na AOS.

Nie będzie jednak tego dokonać tak prostym ruchem jak zlikwidowanie poradni specjalistycznych, bowiem ogromna masa pacjentów będących (słusznie czy nie) pod ich opieką, nie znajdzie swojego miejsca w POZ, a ten nie podoła ogromnej pracy polegającej na ponownej ocenie zasadności opieki specjalistycznej. Możliwości finansowania świadczeń prywatnie są również zbyt małe, aby liczyć na to, że likwidacja AOS spowoduje, że spora część pacjentów zdecyduje się pozostać pod opieką dotychczasowego specjalisty, ale w jego gabinecie prywatnym.

Co z tego wyjdzie
Nie pozostaje zatem nic innego, jak szukać metody na udzielenie lekarzowi POZ specjalnych uprawnień (ważniejszych niż samo skierowanie) do otwierania drzwi poradni. Najlepiej, jeśli kluczem będą pieniądze uruchamiane przez lekarza rodzinnego. Nie ważne, czy pieniądze te lekarz POZ będzie miał u siebie, czy będą one na koncie NFZ, ważne, aby jasno powiedzieć, że są one w dyspozycji lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Pozostaje jeszcze tylko element odpowiedniego motywowania lekarzy rodzinnych do racjonalnego dysponowania tym budżetem oraz wyręczenia ich z konieczności zawiązywania umów z poradniami. Akurat w tym ostatnim NFZ ma spore doświadczenie i jest w stanie przeprowadzić procedurę konkursową szybko i sprawnie. Rodzi się tylko pytanie, czy po ujawnieniu szczegółowych warunków realizacji tych umów i wdrożeniu korelacji finansowania porad specjalistycznych z decyzją lekarza POZ lecznice będą chciały takie umowy zawierać.

Może się bowiem okazać, że racjonalna ocena sytuacji, skłoni podmioty (zwłaszcza te będące przedsiębiorcami) do zmierzenia się z wyzwaniem budowania rynku świadczeń komercyjnych. Choć jest on trudniejszy, często mniejszy, to zawsze rentowny, a w dobie niedomogów i ograniczeń (w tym wynikających z racjonalizujących działań POZ) może być znacznie atrakcyjniejszy niż dotychczas. To brutalne i okrutne, ale brak odpowiedniej dostępności do leczenia specjalistycznego finansowanego z NFZ, zmusi pacjentów do korzystania z usług odpłatnych. Kiedy obecni świadczeniodawcy dostaną kolejne ograniczenia działalności w ramach umów, nie podołają finansowo. Szczególnie te publiczne, które mają coraz mniej do zaoferowania lekarzom i pielęgniarkom.

Doświadczenia z onkologii
Zmiana sposobu finansowania AOS to bardzo delikatna materia, o tyle delikatna, że tak naprawdę nie wiemy do końca co dzieje się w tych poradniach. Nie wiemy jak poważne problemy zdrowotne populacji trafią do nowego modelu finansowania. Nie jest bowiem prawdą, że NFZ ma wiedzę na temat udzielanych świadczeń. Wszak od lat już sprawozdaje się do płatnika to co „wchodzi do komputera”, to „co jest korzystne”, a nie to co faktycznie wykonano pacjentowi. Informacja przecieka przez palce, świadczenia AOS i szpitala zazębiają się ze sobą, a proces diagnostyczno-terapeutyczny u każdego pacjenta organizowany jest tak jak pozwala na to system finansowania, a nie tak jak będzie to optymalne z punktu widzenia uzyskania efektu terapeutycznego. Świadczeniodawcy są silniejsi od płatnika, choć nazywają go monopolistą.

Najlepszym przykładem jest pakiet onkologiczny, karta DILO, która miała być zbawieniem dla pacjentów onkologicznych. Miała zlikwidować kolejki i przyspieszyć czas od diagnozy do leczenia. Zamiast tego wydłużyła kolejki tak, że podjęto decyzję o zaniechaniu jej sprawozdawania, a kartę DILO upraszcza się umniejszając jej znaczenie systemowe.

Z resztą od początku świadczeniodawcy wynajdywali metody na to, aby omijać regulacje pakietu i szybko okazało się że szczęście ma ten kto nie ma DILO. Podobnie stać się może w przypadku próby zmiany sposobu finansowania AOS. Nie ten bowiem ma władzę nad zakresem kto ma pieniądze i zarządzenia, a ten kto ma pacjenta. Każda regulacja, każda umowa o udzielanie świadczeń będzie skazana na fiasko z punktu widzenia realizacji nadrzędnego celu jakim jest poprawa zdrowotności pacjentów, jeśli będzie skonstruowana wbrew logice danej dziedziny. Biedny system finansowania próbuje nieustannie walczyć ze standardami, nowymi technologiami, nowoczesnym, kompleksowym podejściem do pacjenta. Wszystko to bowiem generuje kolejne koszty. Można je ograniczać do pewnego momentu, do momentu, w którym pacjent uświadamia sobie, że to już nie lekarza zubożono a pacjenta. Wówczas chory wybiera to co dla niego konieczne, to co dla niego lepsze i w przypadku zdrowia często to co droższe.

Nici z obniżki kosztów

Nie uważam jednak, że pacjenci poradni specjalistycznych biorąc sprawy w swoje ręce, odciążą system z kosztów swojego leczenia. Trzeba sobie uczciwie powiedzieć, że leczenie jest drogie, jest zbyt drogie aby znaczącą część obywateli było stać na usługi na najwyższym poziomie jakiego oczekują do systemu publicznego. Kupią zatem prywatnie doraźne porady, wyrywkową diagnostykę. Niektórzy może zmierzą się z kosztami hospitalizacji, choć niejednokrotnie wspierając się kredytami czy związując się obowiązkiem abonamentu.

Jednak nieusystematyzowana opieka zdrowotna prowadzić będzie do pogorszenia ogólnej zdrowotności, bowiem świadczeniodawcy niepubliczni nie są dzisiaj gotowi organizacyjnie do zapewnienia koordynacji, profilaktyki, kompleksowości i wzajemnej współpracy. Utworzyli swoje podmioty w oparciu o wymogi publicznego płatnika, dostosowali systemy zarządzania i organizacji do warunków NFZ. Choć spora część poradni już jedną nogą stoi za progiem świata usług komercyjnych, to nadal bezpiecznie czuje się mając drugą nogę na stabilnej, choć niekomfortowej podstawie publicznego płatnika. Stać okrakiem się tak długo nie da, bo przeciąg reformy co chwilę próbuje zamknąć drzwi i oddzielić prywatę od publicznego. Oddzielić po to, by pieniądze publiczne skierować wyłącznie do narodowej, socjalnej służby zdrowia, rządzącej się zasadami służby a nie działalności gospodarczej w zakresie udzielania usług leczniczych.

Dyscyplina

Po co zatem ten cały projekt POZ, koordynacja leczenia specjalistycznego przez lekarzy rodzinnych? To jasna wskazówka w kierunku upaństwowienia pieniędzy, a nie zasobów systemu. Jeśli bowiem prywatna lecznica zdecyduje się na realizację zadania publicznego, a środki z NFZ zostaną przeniesione do funduszu celowego budżetu Państwa, to podlegać będą ścisłej dyscyplinie. To prywatny przedsiębiorca będzie musiał liczyć się z tym, że jego swoboda działalności praktycznie nie będzie istniała, a możliwości zarabiania na realizacji tego zadania będą żadne lub bardzo ograniczone.

Trzeba mieć również na względzie, że w zasadzie owym przedsiębiorcą jest lekarz specjalista lub grupa lekarzy. Nauczonych przez lata systemu pseudoubepieczneniowego, ale komercyjnego, rynkowych zasad funkcjonowania. Zasad opartych na biznesowych uwarunkowaniach, rentowności, efektywności i dbałości o klienta – pacjenta. Czy zatem znajdzie się mechanizm który zmusi ich do odwrotu i dekomercjalizacji? Oczywiście inny mechanizm niż finansowy, bo na ten nas nie stać. Można szukać różnych narzędzi uzależniających od systemu publicznego: dostępu do uprawnień refundacji leków, czy samego dostępu do pacjentów, których ogromną potrzebą jest często hospitalizacja. Mówiąc wprost: jeśli specjalista pracuje w szpitalu to ma dostęp do pacjentów których później prowadzi w praktyce ambulatoryjnej. Jednak czy to wystarczy?

Czy adekwatnie do potrzeb

Wszystkie rozważania na temat losów ambulatoryjnej opieki specjalistycznej nieustannie zmierzają w kierunku poszukiwania pieniędzy pozwalających na sfinansowanie pracy poradni w takim wymiarze, jakie są potrzeby zdrowotne obywateli. W zasadzie to nie na poszukiwaniu pieniędzy, a na poszukiwaniu tych, którym pieniądze można zabrać by dać innym. Przeciąganie krótkiej kołderki trwa już wiele lat, a koszyk świadczeń uznawanych za gwarantowane rośnie. Wydaje się, że w całości reformy budżetującej świadczeniodawców chodzi właśnie o to, aby cudzymi rękami ten koszyk ograniczać. Może się bowiem okazać, że ilość świadczeniodawców realizujących świadczenia finansowane w ramach systemu będzie malała.

Wiele niepublicznych podmiotów zaczyna dzielić swoje zasoby na te dedykowane realizacji umowy z NFZ i te wykorzystywane do świadczenia usług komercyjnych. Budują nowy rynek edukując tym samym pacjentów, że oto nadeszły czasy, że trzeba do zdrowia dopłacić, bo na NFZ to się albo nie doczekają, albo nie dostaną tego co jest za pieniądze. Podobnie dzieje się już w placówkach publicznych. Nie jeden szpital ma już wydzielone odrębne zasoby na których można uzyskać świadczenie bez kolejki, tyle że za odpłatnością. Nie dziwi zatem również dyskusja podjęta przez Ministerstwo Zdrowia w sprawie regulacji pozwalającej na realizowanie przez szpitale usług komercyjnych. W efekcie możemy dojść do sytuacji, w której „na NFZ” w poradni lekarz nas przywita i wysłucha, a w drugiej części poradni za pieniądze wykonamy niezbędne badania.

Uzyskamy system powszechny, równy i socjalny, w którym jak za dawnych czasów sklepy komercyjne tak teraz poradnie komercyjne udzielać będą tego zakresu świadczeń, które nie będą osiągalne w systemie socjalnym. Pozostaje tylko pytanie, na ile szybko poradnie specjalistyczne przestroją swoją organizację by zapewnić swobodny i bezkonfliktowy z systemem przepływ pacjentów pomiędzy sferą publiczną i prywatną. Nie sądzę aby system specjalnie stawał temu na przeszkodzie, jednak sądzę, że jednoznaczne oddzielenie tych obszarów niebawem nastąpi. Drzwi się zamkną i część lekarzy będzie musiała zdecydować którą nogą na którą stronę przejdą.

Rafał Janiszewski
Autor jest właścicielem kancelarii doradczej


https://www.termedia.pl/mz/Kolejki-zost ... 26090.html
Obrazek Trudno poważnie dyskutować z kimś pozbawionym poczucia humoru.
Ur.1949
III'2007 PSA 8,28;biopsja Gl1+2!?;10/V/2007 limfadenektomia węzły b/z;IX'PSA 0,07;HT VIII-XII;RT XII'07-I'08 7400cGy/37frakcji;cTpN0M0
IV'2008 PSA 0,08; X’ TK ok XII' zastrzyki przeciwzakrzepicowe
I'2009 - XII' PSA 0,35 ng/ml - 0,60 ng/ml
I’2010 MRI ok, zastrzyki przeciwzakrzepicowe do IV’, III’ scyntygrafia & TRUSok, IX’ biopsja spartolona, VII' PSA 0,61;XII' 0,83;
VII'2011 1,03 T'2,33 MRI podejrzenie wznowy VIII’ biopsja- Sclerosis atrophicans prostatae;XI' MRI b/z - obserwować, PSA XI' 1,85;
V'2012 PSA 2,68 T 2,33;VII' 3,37 T'1,23;VII' PET-CT z octanem sugeruje proces nowotworowy; X' PSA 5,40;od X' Apo-Flutam 3x dziennie;po 1 mieś. PSA 1,28; 2 mieś. 1,05; 3 mieś. PSA 0,837;T 2,07
I'2013 zastrzyk Diphereline 11,25 mg na 3 mieś.; IV'2013 PSA 3,14 drugi Dipheriline+ Apo-flutam(zaniechany po 3,5 dniach);IV' w innym lab. PSA po 2 dniach 5,31, po 2 tyg. w swoim lab. PSA 1,92 ng/ml, T 0,19 ng/ml; VI' PET-CT z Choliną rak w obrębie stercza, VII' PSA 9,50 ng/ml, bikalutamid 50 mg * biopsja stercza = ogólnie Gleason 5+4, jeszcze w obrębie torebki (margines 0,2 mm); VIII' PSA 1,30 * T 1,51 bikalutamid 50mg; IX' Zmiana na Eligard PSA 0,85 przed BT IX/X' - 30 Gy=3x10;
I'2014 PSA 0,38 ng/ml {odstawiony bikalutamid}III' PSA 0,86{koniec działania Eligardu} IV' T 0,58 ng/ml*PSA 1,17 ng/ml; VI' T 2,35 & PSA 3,24;VII' T=2,25 & PSA 4,04* VIII' PSA 4,20 T 2,52 PET naciekanie na pęcherz, pęcherzyki nasienne, węzły chłonne| VIII' PSA 4,00 T 2,58 | IX' PSA 4,02 T 1,53 | XI' PSA 6,90 Apo-Flutam 2 tyg, po tym Eligard|
I'2015 PSA 1,65>II' PET-CT z choliną, praktycznie jak w roku poprz.>IV' PSA 8,83 ng/ml, T 1,69 ng/dl, zastosowano bikalutamid> 05' uretrotomia (pobrano próbki do badania histopatol.) V' PSA 1,10; VII' PSA 0,23 ng/ml; IX' 0,26 ng/ml, XI’ TURP, XI/XII' 0,35 ng/ml
I'2016 PSA 0,34 ng/ml, T 0,12 ng/dl / II/II'I PSA 0,41 ng/ml; IV' PSA 0,62 ng/ ml, T 0,23 ng/dl; VI' PSA 0,87 ng/ml, VII posiew ujemny(zaskoczenie), IX PSA 1,70 ng/ml; IX/X' PET-CT progresja, meta do węzła chłonnego biodrowego wspólnego prawego; X' PSA 1,66 ng/ml, T 0,17 ng/dl; XI' PSA 2,14 ng/ml; XII' PSA 3,03 ng/ml, T 0,104 ng/ml
I'2017 PSA 4,05 ng/ml, 08/02/2017 urostomia, II/III'2017 4,88 ng/ml, IV/V'17 PSA 5,36 ng/ml, 05 maja Eligard pół roku, V/VI PSA 6,74 ng/ml, VI/VII 7,28 ng/ml
Awatar użytkownika
rakar
Administrator
 
Posty: 7808
Rejestracja: 09 lip 2007, 10:09
Lokalizacja: Olsztyn
Blog: Wyświetl blog (0)

Wkrótce nocna i świateczna pomoc lekarska w SOR-ach

Nieprzeczytany postautor: wiatger » 16 maja 2017, 21:06

Jak podała "Rzeczpospolita":

Nocna i świąteczna pomoc lekarska wkrótce będzie świadczona w SOR-ch przy szpitalach.
W szpitalnym oddziale ratunkowym lub przyszpitalnej przychodni nocą będą dyżurować lekarze, którzy udzielą pomocy lżej chorym.

Zwykłe przychodnie nie będą już pełnić nocnych dyżurów. Ministerstwo Zdrowia zrywa z fikcją. Mimo że za udzielanie nocnej i świątecznej pomocy lekarskiej w miejscu zamieszkania pacjentów przychodnie dostawały ryczałt, korzystało z niej tylko 4 proc. chorych. Pozostali, gdy nagle zachorowali wieczorem, w sobotę, niedzielę lub święto, udawali się na ostry dyżur do najbliższego szpitala. Podczas dyżuru udzielanych przez wysoko wyspecjalizowane szpitalne oddziały ratunkowe (SOR) dotyczyło przypadków błahych.

Sytuację zmieni nowelizacja dwóch rozporządzeń w sprawie świadczeń gwarantowanych: z leczenia szpitalnego i podstawowej opieki zdrowotnej.

Teraz nocną i świąteczną pomoc lekarską będzie można prowadzić w szpitalu, który dostanie na nią finansowanie. Dzięki temu w wydzielonym pomieszczeniu na SOR lub w przychodniach przyszpitalnych jeden z lekarzy będzie mógł przyjmować wyłącznie lżejsze przypadki, a jego koledzy – lekarz medycyny ratunkowej, chirurg czy anestezjolog – zamiast stwierdzaniem grypy czy anginy zajmą się poważniej chorymi.

Konsultacje społeczne obu projektów zostały skrócone, by „zapewnić kontynuację opieki zdrowotnej", i upływają 31 maja.
ur. 1943. Od 2011 (PSA 1,87 ng/ml) leczenie BPH (Omnic Ocas). 02.2015 – PSA 4,12 ng/ml; TRUS, MRI miednicy z kontrastem: niejednorodne wzmocnienie tkanki gruczołowej części centralno-lewobocznej prostaty - podejrzenie zmiany npl gruczołu krokowego. 10.2016 – tPSA 6,19 ng/ml; fPSA 0,54 ng/ml; fPSA/tPSA 0,09. - DRE: wyczuwalny guzek. 12.2016 – PSA 7,71 ng/ml; mpMRI: po lewej stronie ognisko hipointensywne, cechy infiltracji lewych pęcherzyków nasiennych. Miednica bez adenopatii- wysokie podejrzenie naciekającego raka stercza, PI-RADS 5. 02.01.2017 biopsaja : płat prawy - w jednym z bioptatów mikroognisko raka gruczołowego ; płat lewy - rak gruczołowy, Gleason 8 (4+4). Naciekanie nerwów niewidoczne. Rtg klatki –b. z., Scyntygrafia kośćca – b. z., Usg - b.z. Od 18.01.17 Flutamid 3x250mg;27.02.17 PSA 2,44 ng/ml 31.01.17 Eligard 22,5 mg. 14.02.17 Flutamid stop.20.03.17 PSA 0,786 ng/ml. 29.03.17 rozpoczęcie TomoTherapy. 05.2017 Eligard 45 mg.25.05.17 zakończenie RT, tPSA 0,184 ng/ml, T 0,34 ng/ml.
wiatger
 
Posty: 43
Rejestracja: 11 lis 2016, 12:00
Lokalizacja: okolice Łodzi
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: zosia bluszcz » 02 cze 2017, 15:43

Prof. Piotr Chłosta i prof. Maciej Krzakowski apelują o europejski standard leczenia raka prostaty w Polsce


Źródło: MK|30.05.2017
Standard leczenia raka prostaty różni się w Polsce od tego, co oferują inne kraje europejskie.
Choć, według prof. Piotra Chłosty, najlepszą metodą leczenia choroby zaawansowanej miejscowo lub ograniczonej do narządu jest chirurgia, wycena sprzyja radioterapii.

Leki przełamujące oporność na supresję farmakologiczną są podawane dopiero w II linii leczenia, tymczasem wskazaniem jest leczenie jeszcze przed podaniem chemioterapii.
- W odróżnieniu od innych krajów europejskich w Polsce brakuje dostępu urologa do leczenia pre-chemo, które stwarza podstawy do wydłużenia życia o kilkadziesiąt miesięcy. W odróżnieniu od innych krajów europejskich różni się u nas dostęp do środków leczniczych w ramach koszyka świadczeń gwarantowanych.
Nowe leki dostępne są jedynie w programie lekowym – podkreślał prof. Piotr Chłosta, wskazując, że chirurgia jest najlepsza metodą leczenia raka prostaty przy zaawansowaniu miejscowym lub chorobie ograniczonej do narządu, tymczasem w Polsce nadal zbyt wielu chorych leczonych jest radioterapią.
Stąd Polskie Towarzystwo Urologiczne apeluje do władz o to, aby polscy chorzy uzyskali taki sam dostęp do najnowszych technik chirurgicznych ( laparoskopia oraz chirurgia robotowa) oraz leków w procesie refundacji przed i po leczeniu chemioterapią jak pacjenci w innych krajach Europy.

W Polsce na raka prostaty rocznie zapada około 16 tys. mężczyzn. Około 4,4 tys. umiera. Wskaźniki przeżyć poprawiły się o 10 pkt procentowych w ciągu ostatnich 10 lat, ale nadal o 10 pkt procentowych odbiegają od tego co jest w Unii Europejskiej.

Zdaniem prof. Macieja Krzakowskiego rak prostaty w stopniu zaawansowania średnim bądź wysokim jest przykładem nowotworu wymagającego leczenia skojarzonego. Tymczasem w Polsce nowoczesne leki włączane są do terapii zbyt późno, a przyczyną tego jest nieświadomość lekarzy. Stąd postulaty środowiska, aby na wzór Breast Cancer Units tworzyć ośrodki referencyjne leczenia raka prostaty.

W raku prostaty, który jest hormonozależny chodzi o odcięcie komórek raka od pobudzania przez testosteron.
Można to osiągnąć metodą chirurgiczną lub tzw. supresją farmakologiczną – odcięcia na poziomie receptorów przez anty-androgeny.
Wcześniej lekarze stosowali leki z grupy tzw. agonistów gonadotropiny, jednak tu efekt następował najwcześniej po 2 tygodniach.
Szybszy efekt uzyskiwano stosując antagonistów gonadotropiny. Jednak po około 1,5 roku wytwarza się oporność na wytworzoną supresję.
Tu wkraczała chemioterapią, ale właśnie w tym momencie terapii jest miejsce dla nowych leków, które mogą być także łączone z chemioterapią, podobnie jak leki hormonalne starszej generacji.

- W USA abirateron, jeśli nie ma przerzutów trzewnych jest stosowany od razu, jeszcze w I linii leczenia, a możliwość ordynowania tego leku powinni mieć zarówno onkolodzy, jak i urolodzy oraz radioterapeuci, tymczasem nasz program lekowy ograniczony jest do II linii, kiedy już leczenie nim nie ma większego sensu – mówi prof. Maciej Krzakowski, konsultant krajowy w dziedzinie onkologii klinicznej z Centrum Onkologii w Warszawie.
– Wskazania mówią do stosowania go wraz z chemioterapią lub jeszcze wcześniej.

Jednak leki hormonalne nie są wolne od działań niepożądanych. Najpoważniejszymi powikłaniami są te sercowo-naczyniowe, w tym miażdżyca, ale także osteoporoza i osteopenia.





Polecam lekture dyskusji jaka sie wywiazala pod artykulem:



Marcin Słojewski • 1 dzień temu
W moim przekonaniu głos prof. Chłosty dobitnie wyraża troskę polskiego środowiska urologicznego o pacjenta z RS i o równorzędne ekonomicznie traktowanie metod leczenia
tej samej jednostki chorobowej. Rola specjalisty narzadowego w leczeniu
chorób nowotworowych została w naszym systemie opieki wyraźnie zepchnięta na sam dół drabiny potrzeb zdrowotnych. Zapewne potwierdzą to również koledzy innych specjalności
(laryngolodzy, chirurdzy, neurochirurdzy, torakochirurdzy) mówiąc o wycenach ich procedur onkologicznych. System DiLO niestety nic w tym względzie nie zmienił na lepsze. Szanując radioterapię za należne jej miejsce w leczeniu RS ( consensus w tym zakresie został w wielu krajach dawno osiągnięty). Polskie Towarzystwo Urologiczne domaga się jedynie przyznania przez decydentów, a nie kolegów radioterapeutów, systemowej, odpowiedniej
do ponoszonych przez nas nakładów, pozycji. Od kolegów po fachu oczekujemy jedynie poparcia w naszych słusznych postulatach i szacunku koniecznego dla zgodnego współdziałania na rzecz dobra polskiego pacjenta onkologicznego.


Tomasz Szydełko • 16 godzin temu
Nie mam wątpliwości co do intencji prof Chłosty. To głos w dyskusji dotyczącej sposobów leczenia pacjentów z rakiem gruczołu krokowego w Polsce. Głos pełen troski o dostępność do wszystkich metod, często przecież wzajemnie się uzupełniających. Dramatyczne różnice w wycenach procedur stosowanych w leczeniu raka gruczołu krokowego powodują, że rola metod chirurgicznych jest marginalizowana. Jednocześnie urolodzy, którzy rozpoznają raka stercza, potrafią go skutecznie leczyć oraz jako jedyni specjaliści zajmują się powikłaniami zarówno po radioterapii jak po leczeniu chirurgicznym muszą się borykać z nieustannymi brakami środków na aparaturę niezbędną w procesie diagnostyki i leczenia.


Marek Lipiński
• 17 godzin temu
Moim zdaniem najważniejszym jest fakt, iż leczenie chirurgiczne nie przekreśla innych form leczenia a pozwala na ich dalsze prowadzenie zależnie od rozwoju nowotworu. Myślę ,ze nie jest konieczne przekonywanie się o "wyższości " metod leczenia , jedynie o ich uzupełnianiu się. Mam nadzieje, że ta doskonała dyskusja tylko zbliży nasze punkty widzenia a nie spowoduje niepotrzebne kontrowersje .
Pamiętajmy, iż " salus aegroti suprema lex" ".
Marek Lipiński


Anna Kołodziej • 14 godzin temu
Wydaje mi się , że stwierdzenie p.Prof. J.Fijutha:"...We wszystkich rekomendacjach - polskich, europejskich i amerykańskich, chirurgia i radioterapia są podawane jako metody jednakowo skuteczne w analogicznych grupach ryzyka progresji raka gruczołu krokowego" jest niestety zbyt dużym uogólnieniem, dającym przyzwolenie na nadużycia terapeutyczne. Jeżeli będziemy bowiem rozpatrywać raki niskiego ryzyka, jak i część o pośredniem ryzyku, to równorzędną alternatywą dla radioterapii/chirurgii jest aktywny nadzór (czytaj: brak aktywnego leczenia w danym momencie, tym samym brak jakichkolwiek powikłań). Tych pacjentów społeczność urologiczna stara się od połowy obecnej dekady oswajać z terminem "aktywny nadzór". Istnieją już dobrze zorganizowane strony internetowe , w tym po polsku, opracowane pod auspicjami Europejskiego Towarzystwa Urologicznego i PTU, pozwalające pacjentowi skorzystać z tej opcji. Powiedzmy sobie szczerze, że stosowanie zarówno radioterapii czy chirurgii u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego niskiego ryzyka jest najczęściej nadużyciem. Natomiast pacjenci z rakiem wysokiego ryzyka, w którym prawdopodobieństwo przerzutów do węzłów chłonnych jest wysokie, odnoszą korzyść z prostatektomii i rozszerzonej limfadenektomii (publikacje dostępne w Cochrane Library, Cochrane Base). Niestety, w tej samej bazie Cochrane, dokumentującej badania spełniające warunki EBM, nie istnieją publikacje świadczące o tym, aby istniały skuteczne metody EBRT dotyczące terapii przerzutów do węzłów chłonnych w raku stercza. Tym samym grupa pacjentów ze zlokalizowanym rakiem stercza i spełniających warunki do radioterapii jako leczenia pierwszego wyboru jest raczej mała.
Natomiast niezwykle cenną rolę pełni radioterapia jako niezbędna część terapii multimodalnej-a statystyka mówi nam, że ponad 50% naszych pacjentów może tej formy leczenia potrzebować. Stąd też wspólny apel Prof. Piotra Chłosty i Macieja Krzaklewskiego o stworzenie platformy porozumienia w sprawie leczenia pacjentów z rakiem stercza, jak też racjonalny podział (skromnych przecież !) środków na skuteczne formy leczenia.


Artur Lemiński •
15 godzin temu
Szanowni Państwo, niechże będzie mi wolno włączyć się w tę interesującą debatę, z której wynika, iż temat wyboru optymalnej terapii pierwszego rzutu w RGK ograniczonym do narządu nadal budzi kontrowersje, szczególnie w kontekście negatywnej oceny radykalnej prostatektomii z wykorzystaniem robota jaką przedstawiły w ostatnim czasie zdominowane przez lobby radioterapeutyczne agendy oceny technologii medycznych.

Faktem pozostaje, iż Europejskie Towarzystwo Urologiczne w kolejnych edycjach wytycznych poświęconych rakowi gruczołu krokowego traktuje prostatektomię radykalną i radioterapię jako ekwiwalentne techniki leczenia RGK ograniczonego do narządu (rekomendacja A),
co daje szerokie pole do współdziałania urologów i radioterapeutów w zapewnieniu każdemu pacjentowi z RGK akceptowanej przezeń
metody terapeutycznej. W dobie medycyny spersonalizowanej i hołdującej zasadom aktywnego udziału pacjenta w procesach decyzyjnych dotyczących jego schorzenia, możliwość zaoferowania równoważnych metod leczenia RGK o odmiennych mechanizmach działania, jest sytuacją komfortową, której próżno szukać w innych dziedzinach onkologii. Żaden z urologów nie polemizuje z wartością radioterapii jako techniki leczenia RGK, choć nie jest to metoda wolna od toksyczności, a dla uzyskania ekwiwalentnych z RP wyników onkologicznych w grupie RGK wysokiego ryzyka, wymaga stosowania długotrwałej kastracji chemicznej, co bezsprzecznie przyczynia się do obniżenia jakości życia chorych i naraża na zwiększoną chorobowość wynikającą z kastracji.

Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż wznowa miejscowa RGK po RTX jest trudnym zagadnieniem terapeutycznym, dla leczenia ratującego
o jednoznacznie dowiedzionej wartości akceptowalnych odsetkach powikłań, a niedoszacowanym pozostaje ryzyko wtórnego nowotworzenia
w obrębie pęcherza moczowego i odbytnicy.

Należy zauważyć, iż we wspólnym interesie środowiska uro-onkologicznego jest dbałość o zminimalizowania różnic w jakości leczenia RGK spotykanych w poszczególnych widoczne, ze szczególnym naciskiem na propagowanie wysokiej jakości chirurgii, zwiększenia nakładów finansowych na innowacyjne techniki leczenia małoinwazyjnego, co Polskie Towarzystwo Urologiczne reprezentowane przez prof. Chłostę dobitnie


Zwiększenie wyceny małoinwazyjnych technik chirurgicznych w uro-onkologii, czy włączenie do finansowania operacji z wykorzystaniem robota nie spowoduje gremialnego odwrotu od radioterapii RGK, gdyż metody te pozostają komplementarne.

z koleżeńskim pozdrowieniem
A Lemiński, FEBU

Katedra i Klinika Urologii i Onkologii Urologicznej
Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie




KKT • 1 dzień temu
Wspaniale. Po raz pierwszy uczestniczę w dyskusji prawdziwych profesjonalistów na tym portalu, profesjonalistów którzy znają się na rzeczy i nie wahaja się przed publiczną dyskusją, używaniem twardych danych naukowych i prezentowaniem tak otwarcie odmiennych postaw dotyczacych metody leczenia raka prostaty. A propos powikłań osobiście posługuję się przypadkiem mojego bliskiego znajomego, który po zabiegu laparoskopowym ma nie tylko nietrzymanie moczu i chodzi z pieluchą + zaburzenia erekcji to na skutek nierozpoznanego uszkodzenia moczowodu po trzech miesiącach dorobił się nieczynnej nerki i kreatyniny >3mg%. A na koniec i tak był napromieniany bo linia cięcia przechodziła przez tkankę nowotworu. Trudno chorym podjąć dobrą decyzję ale bez szczęścia nic się nie powiedzie. Napewno większość jest szczęśliwa, że jeszcze może pożyć. Z wyrazami szacunku.



Jacek Fijuth
• 2 dni temu
Nie jest prawdą, że "najlepszą metodą leczenia choroby zaawansowanej miejscowo lub ograniczonej do narządu jest chirurgia". We wszystkich rekomendacjach - polskich, europejskich i amerykańskich, chirurgia i radioterapia są podawane jako metody jednakowo skuteczne w analogicznych grupach ryzyka progresji raka gruczołu krokowego. Natomiast "brak dostępu do najnowszych technik chirurgicznych (laparoskopii oraz chirurgii robotowej)" sprawia, że to właśnie dzięki powszechnemu wprowadzeniu w Polsce w ostatnich latach nowoczesnej radioterapii wskaźniki przeżyć poprawiły się o 10 punktów procentowych. prof. Jacek Fijuth


Bartosz Dybowski Jacek Fijuth
• 15 godzin temu
Szanowny Panie Profesorze,
na nic nie zdałyby się techniki "nowoczesnej radioterapii" gdyby nie wzrost świadomości społecznej i lekarzy POZ oraz wysiłek urologów ukierunkowany na wczesną diagnostykę CaP z wykorzystaniem PSA. Onkolodzy odsądzali PSA od czci i wiary, a teraz przypisują sobie zasługi. Nie do wiary.
Pozdrawiam,
dr n. med. Bartosz Dybowski
Katedra i Klinika Urologii Ogólnej, Onkologicznej i Czynnościowej
Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego


Piotr Chłosta Jacek Fijuth • 2 dni temu

cyt. za prof. JF "...dzięki powszechnemu wprowadzeniu w Polsce w ostatnich latach nowoczesnej radioterapii..", wycenionej 4 x (!!!!) korzystniej niż radykalna prostatektomia (bez względu na technikę) z niezbędną deprywacją androgenową - liczba chorych napromienianych wzrosła m.in. z powodów ekonomicznych, korzystnych dla ośrodków dysponujących tą techniką leczenia. Wyniki przeżycia ogólnego i wolnego od nawrotu chorych na PCA poprawiają się wraz ze standaryzacją m.in. metod operacji. Polskie Towarzystwo Urologiczne dysponuje rejestrem chorych na PCA leczonych różnymi metodami w naszym kraju. Zastanawiające jest, że w niektórych województwach/miastach napromienia się 1000 chorych na pierwotnego PCA rocznie, wobec liczby radykalnych prostatektomii w tych samych obszarach kraju nie przewyższających 300.
Z szacunkiem, Piotr Chłosta



Janusz Skowronek Piotr Chłosta • 1 dzień temu
Szanowny Panie Profesorze. Czy PTU dyponuje również rejestrem powikłań po leczeniu operacyjnym w Polsce, przede wszystkim odsetkami impotencji i nietrzymania moczu lub innych objawów ze stroni GU i GI? Jeśli tak, to proszę o ich udostępnienie. Z wyrazami szacunku prof. Janusz Skowronek


Piotr Chłosta Janusz Skowronek
• 1 dzień temu
Szanowny Panie Profesorze,
uprzejmie dziękuję za personalną/publiczną wiadomość.
Jestem w każdej chwili gotów wymienić się z Panem danymi o których Pan wspomina, na dane dotyczące zaburzeń erekcji (w tym całkowitego upośledzenia libido) u chorych leczonych metodą radioterapii z ADT, oraz wczesnej i późnej toksyczności radioterapii wykonanej u chorych powodu PCA (obejmujących również moczenie bezwiedne).
Zapraszam w tym względzie do Biura Polskiego Towarzystwa Urologicznego. 05-574 Warszawa, ul. Łowicka 19, tel. 22 845 69 19,pturol.org.pl
Z szacunkiem i oddaniem,
Piotr Chłosta


Janusz Skowronek
• 1 dzień temu
W pełni popieram wypowiedź prof. Fijutha. Słowa prof. Chłosty są sprzeczne z wieloma doniesieniami naukowymi, w tym z wynikami publikowanymi przez międzynarodową grupę badawczą Prostate Cancer Results Study Group http://www.pctrf.org/


Piotr Chłosta Janusz Skowronek • 14 godzin temu
Szanowny Panie Profesorze,
uprzejmie dziękuję za włączenie się do publicznej dyskusji na forum internetowym wydawnictwa Termedia.
Zrozumiałym dla mnie jest poparcie przez Pana komentarza Pana Prof. Jacka Fijutha, Członka Honorowego Polskiego Towarzystwa Urologicznego - z czego zarówno ja, jak i całe polskie środowisko urologiczne jesteśmy bardzo dumni.
Niemniej, moje zdumienie budzi fakt nazwania wypowiedzi mojego autorstwa sprzeczną z wieloma wypowiedziami naukowymi, pomimo dołączenia do komentarza bieżących zaleceń postępowania chorymi na PCA - w żadnym wypadku nie deprecjonującymi napromieniania w tym względzie.

Należy jednak dobitnie podkreślić, że w przypadku PCA wysokiego ryzyka (HR) i miejscowo zaawansowanego (LA) argumenty za wdrożeniem RP (radykalnej prostetektomii) jako pierwszego etapu leczenia typu: multimodal, są oczywiste i poparte najpoważniejszymi badaniami naukowymi. PCA LA w 10-30% okazuje się być w stopniu pT2 (tzn. prowadzi do EBRT overtreatment), w 30-45% ma niższy potencjał onkologiczny niż stwierdzony w biopsji (tzn. prowadzi do EBRT overtreatment),
RP stwarza najlepszą miejscową kontrolę, w przypadku N+ wycięcie węzłów chłonnych może być lecznicze
(Cheng L Cancer 2001, Hull GW J Urol 2002 , Bader P J Urol 2003, Allaf ME J Urol 2004, Palapattu GS J Urol 2004, Joslyn SA Urology 2006, Masterson TA J Urol 2006, Boorjean SA J Urol 2007, Heidenreich A Eur Urol 2007 Schumacher MC Eur Urol 2008, Briganti A Eur Urol 2009, Abdollah F Eur Urol 2014)
ryzyko powikłań RP w przypadku PCA HR /LA nie jest wyższe od ryzyka w PCA cT1/T2 , łącznie z korzystniejszym CSS, nCSS i OS.

Potencjalne problemy z pierwotną EBRT w tym względzie związane są z koniecznością skojarzenia napromienia z ADT (czyli nie monoterapii!), u przeważającej większości chorych utratą możliwości leczenia adjuwantowego/salvage, finalnie trudną miejscową kontrolą, ryzykiem wczesnej i późnej toksyczności radioterapii oraz ryzykiem wtórnego nowotworzenia np. w obrębie pęcherza i/lub odbytnicy.
Metaanaliza (F. Petrelli et al., Clin. Genitourinary Cancer, 2014, 12: 215-24) obejmująca 17 badań oceniających OS, PCSM po RP lub EBRT wskazała na: OS - RP 0,51 p< 0,00001, PCSM - OR 0,56 p=0,007, nPCSM OR 0,53 p= 0,002 w porównaniu z EBRT.

Wracając do RP w przypadku PCA określonym w NCB jako Gls 8-10, Donohue w J Urol wskazał, że spośród 238 chorych poddanych RP, 45% leczonych osiągnęło Gls poniżej 7 w preparacie pooperacyjnym.
Wiele innych badań potwierdza podobnie.
Może to świadczyć, że dokumentowane rezultaty EBRT są lepsze niż wynikałoby to z napromieniania PCA HR, bo takie leczenie otrzymują również chorzy z mniej złośliwym rakiem.
Pomijam już kwestię konieczności ADT, upośledzającą EBRT jako monoterapię.
Metaanaliza obejmująca 8 badań obserwacyjnych, oceniających relatywne ryzyko (RR)incydentów CV (sercowo naczyniowych ) u chorych przyjmujących ADT wskazała na RR w CVD = 1,38, zawału serca = 1,57, udaru mózgu = 1,51 (C. Bosco et al., Eur. Urol..2014)

Szanowny Panie Profesorze,
będę bardzo wdzięczny za przeniesienie tej polemiki do jednej z sal kongresowych Polskiego Towarzystwa Urologicznego, gdzie już Pana i cały Pański zespół serdecznie zapraszam. Zarówno w czasie najdogodniejszym dla Pana jak i w zakresie, który uzna Pan za stosowny.

Będę również wdzięczny za utwierdzenie mnie w przekonaniu, że urolodzy w Polsce nie przeszkadzają Panu Profesorowi w uprawianiu Pańskiej dyscypliny w zakresie napromieniania chorych na raka gruczołu krokowego.

Środowisko urologów w Polsce głęboko rozumie potrzebę przemian w systemie opieki zdrowotnej w naszym kraju, jest do nich dobrze przygotowane i deklaruje wszelką współpracę z Panem w tym względzie, jeśli mogłaby się ona posłużyć urzeczywistnieniu poprawy ochrony zdrowia, m.in. w dziedzinie leczenia chorych na PCA.
Z szacunkiem, Piotr Chłosta


https://www.termedia.pl/onkologia/Prof- ... 26283.html
[color=#FFBF00]..........................Obrazek
zosia bluszcz
Administrator
 
Posty: 6444
Rejestracja: 13 cze 2009, 2:06
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: rakar » 10 cze 2017, 12:46

Czy jesienią z pracy odejdzie kilkanaście tysięcy pracowników ochrony zdrowia?

Szefowie placówek boją się skróconego wieku emerytalnego. Wiele pielęgniarek jest w tak zaawansowanym wieku, że już za kilka miesięcy mogą odejść z pracy.

1 października 2017 r. to nie tylko data uruchomienia sieci szpitali, ale także przywrócenia wieku emerytalnego sprzed 2013 r. Z dnia na dzień skróci się on aż o półtora roku. Kobiety znów będą mogły kończyć aktywność zawodową po ukończeniu 60, a mężczyźni – 65 lat. Efekt: z rynku pracy może odpłynąć nawet 331 tys. osób, z czego przynajmniej kilkanaście tysięcy ze służby zdrowia. Sektor ten ma – uśredniając – jednych z najstarszych pracowników. Przeciętnie mają ponad 50 lat.

W tarapatach mogą się znaleźć zwłaszcza szpitale. Praca tu jest ciężka, a w dodatku często zmianowa. – Już teraz mamy problemy z zapewnieniem odpowiedniej obsady personelu medycznego średniego stopnia, a obniżenie wieku emerytalnego problemy te zdecydowanie pogłębi – uważa Piotr Miadziołko, dyrektor SPZOZ w Gostyniu. Podkreśla, że choć to kwestia indywidualnych wyborów, to pielęgniarki zwykle korzystają z możliwości zakończenia pracy i ewentualnie potem podejmują ją na kontraktach. Ale nie wszystkie.

Co dziesiąta może odejść
– U nas problem może dotyczyć nawet kilkunastu pielęgniarek i kilku ważnych pracowników administracyjnych. Podjęliśmy już rozmowy, by ich zatrzymać, ale pole manewru, jeśli chodzi o podwyżki, mamy znikome. Na dodatek rozbudziłoby to oczekiwania reszty pracowników – anonimowo wyznaje szef jednej z placówek.

W innych powiatach skala problemu jest podobna. Szpital w Słupcy zatrudnia 193 pielęgniarki, w tym 172 na etatach. – Aż 19 z nich ma już lub będzie miało nabyty skrócony wiek emerytalny w ciągu najbliższych kilkunastu miesięcy. Gdyby przepisy się nie zmieniały, byłoby ich tylko osiem – wylicza Iwona Wiśniewska, dyrektor SPZOZ Słupca. To oznacza, że jednostka może stracić nawet 11 proc. etatowych pielęgniarek. Tymczasem co roku do pracy zgłasza się tu średnio... jedna absolwentka pielęgniarstwa szukająca zajęcia.

– Pozostaje mieć nadzieję, że jest to przywilej emerytury, a nie obowiązek i niektóre osoby, uwzględniając swoje warunki zdrowotne, będą gotowe pracować dalej dla dobra pacjentów. W przeciwnym wypadku szpitale będą miały nie lada problem z obsadą wakatów – dodaje szefowa szpitala.

Takich nadziei nie ma Jerzy Pieniążek, dyrektor Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr 4 w Bytomiu. – Pielęgniarki w Polsce są tak przepracowane, że wyczekują wejścia w wiek emerytalny i wiele z nich na pewno z nowego uprawnienia skorzysta – uważa. I dodaje, że często pracują one na dwóch etatach, a po przejściu na emeryturę zostawią sobie pewnie jeden, mniej ciężki, a bardziej opłacalny. – Zrezygnują ze szpitali publicznych, a zostawią sobie pracę np. w prywatnej przychodni – komentuje.

Jego opinię potwierdzają same zainteresowane. – Warto przejść na emeryturę, bo człowiek ma już zabezpieczone pieniądze na najważniejsze wydatki. Ja nie wyobrażam sobie, żebym miała pracować na etacie w szpitalu dłużej, niż będzie to niezbędne – wyznaje pielęgniarka z ponad 30-letnim stażem. Twierdzi, że praca jest coraz cięższa. – I to dosłownie. Mam zniszczony kręgosłup od podnoszenia pacjentów, a osób otyłych przybywa. Musimy poprawić nie tylko płace, ale i warunki pracy – wyjaśnia.

Niezasypana luka
Problem obniżonego wieku wynika z wysokiego wieku pracowników medycznych w Polsce. Dla pielęgniarek to 51 lat, a dla położnych – 50 lat
.
– Bardzo się obawiamy skutków przejścia na emeryturę większej grupy pielęgniarek i położnych. Z naszych rejestrów wynika, że w wieku 60–65 lat w tym roku może być ok. 40 tys. pielęgniarek i położnych. Część pracuje, ale nie na pełnym etacie, część czeka na skrócenie wieku emerytalnego, żeby odejść – alarmuje Zofia Małas, prezes Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych.

W porównaniu z tymi danymi dopływ nowych osób do zawodu nazwać wypada co najmniej skromnym. Spośród 5 tys. absolwentek i absolwentów kierunku pielęgniarstwo-położnictwo w 2016 r. tylko 3,7 tys. pobrało dokument potwierdzający prawo wykonywania zawodu. A z tych 3,7 tys. zaledwie połowa podjęła zatrudnienie w zawodzie. Część emigruje, część podejmuje pracę w administracji, firmach farmaceutycznych.

Placówki poszukują doświadczonych pielęgniarek pilnie do tego stopnia, że coraz częściej podkupują je między sobą. I nikt nie czeka na te, które wyjechały na Zachód. – Pozakładały tam rodziny i raczej już nie wrócą. Z kolei Ukrainki za stawki proponowane przez szpitale pracować nie chcą – dodaje dyrektor Miadziołko.

W ogonie Europy
Według raportu OECD „Health at Glance 2016” na tysiąc mieszkańców w Polsce przypada 5,2 pielęgniarki, podczas gdy unijna średnia to 8,4. W Niemczech wskaźnik ten wynosi 13,1, a w Danii 16,5. Kraje te chętnie przejmują polskie kadry, oferując im wynagrodzenia w podobnej kwocie, tyle że w euro, a nie w złotych. Resort zdrowia, by wstrzymać protesty i zachęcić do pracy w zawodzie, zgodził się na podwyżki dla pielęgniarek. NFZ ma na ten cel specjalne fundusze – pensje mają rosnąć po 400 zł brutto rocznie. I przez cztery lata z rzędu.

Inny pomysł ministerstwa zakłada uruchomienie nowego zawodu – służyłby on pomocą pielęgniarkom w prostszych pracach. Taki „asystent” mógłby mieć tylko licencjat zamiast – jak pielęgniarka – pięcioletnich studiów.("Dziennik Gazeta Prawna")

Źródło: https://onkologia.esculap.com/news/1484 ... ontent=L07








Male uzupelnienie do informacji na temat liczby pielegniarek w krajach OECD - zb


Nurses are defined as all the "practising" nurses providing direct health services to patients, including self-employed nurses. However, for some countries (France, Greece, Ireland, Italy, the Netherlands, Portugal, Slovakia, Turkey and the United States), due to lack of comparable data, the figures correspond to "professionally active" nurses, including nurses working in the health sector as managers, educators, researchers, etc. Midwives and nursing aides (who are not recognised as nurses) are normally excluded although some countries include midwives as they are considered specialist nurses. This indicator is measured per 1 000 inhabitants.
Health resources - Nurses - OECD Data

OECD (2017), Nurses (indicator). doi: 10.1787/283e64de-en (Accessed on 10 June 2017)

https://data.oecd.org/healthres/nurses.htm
Awatar użytkownika
rakar
Administrator
 
Posty: 7808
Rejestracja: 09 lip 2007, 10:09
Lokalizacja: Olsztyn
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: zosia bluszcz » 11 cze 2017, 2:56

Lektura obowiązkowa
Raport opracowany na zlecenie Fundacji Alivia
Dostęp pacjentów onkologicznych do terapii lekowych w Polsce na tle aktualnej wiedzy medycznej
(marzec 2017)




[color=#FFBF00]..........................Obrazek
zosia bluszcz
Administrator
 
Posty: 6444
Rejestracja: 13 cze 2009, 2:06
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: zosia bluszcz » 13 lip 2017, 6:56

W ten sposob dowiadujemy sie, ze do tej pory w zasadzie nikt nie kontrolowal ani jakosci sprzetu RM i TK, ani tego kto wykonywal i/lub opisywal badania obrazowe wykonywane za pomoca tych urzadzen.




Mala sprzetowa rewolucja

Choć Ministerstwo Zdrowia zrezygnowało z deadline’u na dostosowanie infrastruktury szpitalnej, to w tomografii i rezonansach postanowiło nareszcie wprowadzić minimalne wymogi sprzętowe i uporządkować przepisy.
Eksperci chwalą kierunek zmian, choć niektórzy oczekiwaliby jeszcze głębszych.

Ministerstwo przygotowało projekt nowelizacji rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, który określa nowe wymogi dla badań tomografii komputerowej (TK) i rezonansu magnetycznego (MR).
Jednym z głównych celów rozporządzenia jest wyeliminowanie najniższej jakości sprzętu zarówno z prywatnych, jak i publicznych placówek.

Ponadto urządzenia będą pogrupowane na te, które nadają się do badań podstawowych oraz te, przy pomocy których można realizować badania specjalistyczne, przy których wymagania techniczne dla urządzeń diagnostycznych są znacznie wyższe.

O takie zmiany zabiegało samo środowisko, zwłaszcza konsultanci, z którymi propozycje te wcześniej wstępnie konsultowano.
Jak tłumaczy prof. Andrzej Urbanik, prezes Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego i małopolski konsultant wojewódzki, część urządzeń, jakie są w użytkowaniu, to aparaty starej generacji, które powinny trafić na złom, ponieważ wyniki badań z nich mogą być niemiarodajne.
Konsultanci o tym wiedzą, ale brakowało im podstawy prawnej, by wnioskować o wycofanie urządzeń. – Trzeba przy tym podkreślić, że wcale nie są to wymagania „wyżyłowane” – wręcz przeciwnie – mówi o projekcie Urbanik. I wyjaśnia, że do diagnozowania potrzebna jest dobra jakość, którą dają aparaty przynajmniej szesnastorzędowe.
Tymczasem część użytkowanych to jedno- czy dwurzędowe.

Jakość w pracowniach jednak stale się poprawia, coraz częściej kupowane są aparaty 64-rzędowe, a nawet lepsze.
W przypadku aparatów MR jako minimum – dla tzw. systemów zamkniętych – ustalono próg natężenia pola 1,5 T.
Jednocześnie dopuszczono aparaty pozwalające diagnozować tylko małe stawy, co powinno poprawić dostęp do diagnostyki. Są one tańsze, ale w wielu przypadkach wystarczające. W wielu krajach taki sprzęt pozwolił na wdrożenie nowoczesnej diagnostyki np. chorób reumatycznych.

Zgodnie z projektem około 144 urządzeń do tomografii komputerowej (w roku 2016 wg NFZ działało w sumie 561) jest przestarzałe i ma za niskie parametry (84 urządzenia) albo nie dostarczono dla nich niezbędnych informacji dotyczących jakości.

W przypadku rezonansu na 303 urządzenia wymogów nie spełniają 34. Liczba świadczeniodawców, którzy w ramach posiadanej aparatury TK są w stanie – zgodnie z projektem rozporządzenia – realizować wyłącznie świadczenia w zakresie „badań podstawowych” to 188 (liczba aparatów 255).
W przypadku badań specjalistycznych odpowiedni sprzęt ma 130 placówek (w przeliczeniu na liczbę aparatów 162).

To na pewno korzystne zmiany, zmuszą niektórych do wymiany tego sprzętu – uważa dr hab. n. med. Piotr Grzelak, kierownik Zakładu Diagnostyki Obrazowej w łódzkim Instytucie Centrum Zdrowia Matki Polki.
Jego zdaniem, jednak warto byłoby ustalić przy kontraktowaniu wiek sprzętu np. na 6–8 lat, a starsze mogłyby być przez NFZ niżej wyceniane. – To tak jak z samochodami. Niektóre 10-letnie miały wcześniej nowoczesne rozwiązania stosowane teraz powszechniej, ale to nie zmienia faktu, że są już stare – mówi dr Grzelak.
Podkreśla, że nawet gdy aparat jest mało eksploatowany też niszczeje. Określenie wieku urządzenia zniechęciłoby też m.in. do instalowania w Polsce już używanych aparatów.

Co ważne, choć chodzi o rozporządzenie koszykowe, to może mieć to wpływ na sektor czysto komercyjny. Konsultant wojewódzki będzie mógł, opierając się na nim, odmówić zgody na użytkowanie starego sprzętu do tomografii. A nowo powstające pracownie będą kupować od razu lepsze aparaty.


Rygor z zyskiem dla pacjentów

O ile wymogi jakościowe spełnia większość użytkowanego sprzętu, to z innymi zapisami placówki mogą mieć problem. W rozporządzeniu ustalono bowiem maksymalny czas, w którym pacjent ma dostać wyniki badania wraz z opisem. Teraz zdarza się, że czeka wiele dni z powodu braków kadrowych. W stanach nagłych i zagrożenia życia wynik wraz z opisem będzie trzeba wydać bezpośrednio po wykonaniu badania.

W przypadkach zakwalifikowanych jako pilne termin wynosić ma do 3 dni roboczych, a w trybie normalnym do 5 dni. – To bardzo ważna zmiana dla pacjentów – mówi Wojciech Wiśniewski z onkologicznej Fundacji Alivia.

Ponadto dla dobra pacjentów określono, kto powinien badanie wykonywać i opisywać, a także podkreślono konieczność bezpośredniego nadzoru specjalisty radiologa. To znacznie zwiększa jakość badań oraz – w przypadku stosowania promieniowania jonizującego – gwarantuje bezpieczeństwo pacjenta – mówi prof. Urbanik.


Z narkozą dla dzieci

W koszyku znalazły się też procedury anestezjologiczne. W przypadku dzieci badania ambulatoryjne będą mogły być wykonywane w znieczuleniu ogólnym w przypadku, gdy jest problem ze współpracą podczas badania. Diagnostyce takiej poddawane jest rocznie ponad 13 tys. dzieci. To generalnie dobra zmiana, jednak są wątpliwości, czy coś zmieni. Powód? – Tam gdzie nie realizowano teraz znieczuleń ogólnych inwestycje w ambulatorium mogą się nie opłacać. Nie ma rocznie aż tylu pacjentów, by placówki mające np. rezonans w poradni inwestowały w anestezjologa, dodatkową pielęgniarkę anestezjologiczną, salę wybudzeń, sprzęt do znieczulania.
To się nie opłaci – uważa kierownik radiologii z łódzkiego instytutu. Jego zdaniem zmiana przepisów może mieć znaczenie dla szpitali prowadzących AOS, gdzie i tak są już odpowiednie warunki. – Może ten segment będzie dodatkowo punktowany przy nowych kontraktacjach lub będzie lepsze wynagrodzenie – mówi dr Grzelak.

Źródło: „Służba Zdrowia” 6/2017


http://www.medexpress.pl/mala-sprzetowa-rewolucja/67447
[color=#FFBF00]..........................Obrazek
zosia bluszcz
Administrator
 
Posty: 6444
Rejestracja: 13 cze 2009, 2:06
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: zosia bluszcz » 19 lip 2017, 12:13

Pakiet onkologiczny zadłużył centra onkologii już na blisko miliard złotych

Straty rosną w zastraszającym tempie, a kierujący tymi placówkami alarmują, że bez pilnych zmian w zakresie finansowania świadczeń oraz organizacji leczenia onkologicznego, szpitale specjalistyczne staną się bankrutami.

Małgorzata Solecka
2017-07-18 13:07

To gorzka satysfakcja, ale nic z tego, co w czerwcu, przy okazji prezentacji koncepcji Polskiej Sieci Onkologicznej (zbieżność nazwy z siecią szpitali może nieprzypadkowa, ale niezamierzona) zaprezentowali przedstawiciele dwudziestu największych szpitali onkologicznych, nie jest zaskoczeniem.
O tym, że konstruując w 2014 roku pakiet onkologiczny, minister zdrowia zakładał, że zapłacą za niego świadczeniodawcy, pisaliśmy wtedy, gdy jeszcze trwały prace nad nowymi przepisami.

Miliard złotych strat to efekt przede wszystkim zaniżonych wycen świadczeń, ale też tego, że znaczna ich część nie jest rozliczna przez NFZ – mimo założenia, że świadczenia objęte pakietem nie są limitowane.

Przedstawiciele największych szpitali onkologicznych podkreślają, że sytuacja dodatkowo skomplikowała się w tym roku, bo Fundusz przestał regulować rachunki za leki. Kilkadziesiąt milionów złotych niezapłaconych faktur za leki oznacza, że szpitale onkologiczne kredytują terapie dla pacjentów. Niektóre tracą już przy tym płynność finansową.

Pakiet tak, wypaczenia nie! – można podsumować to, jak eksperci oceniają rozwiązania, które weszły w życie 1 stycznia 2015 roku i co do których już miesiąc później było jasne, że nadają się do zmiany.
Adam Maciejczyk, dyrektor Dolnośląskiego Centrum Onkologii podkreśla, że nowelizacja przepisów pakietu onkologicznego, która wchodzi w życie w lipcu, sprowadza się do kwestii czysto technicznych, które powinny zostać poprawione na samym początku funkcjonowania pakietu (np. możliwość wystawiania kart DiLO przez lekarzy AOS w momencie podejrzenia choroby nowotworowej).
Nie zmienia się natomiast to, co najważniejsze – finansowanie świadczeń onkologicznych.

Onkolodzy przyznają, że pakiet pomógł wielu pacjentom (nie wszystkim, z jego dobrodziejstw nie korzystają np. pacjenci ze wznową czy też ci, którzy po wyleczeniu pozostają pod kontrolą lekarza, ich sytuacja wręcz się pogorszyła)
– i dlatego nie ma mowy o jego odrzuceniu.
Jednak zysk pacjentów (skrócenie czasu oczekiwania na diagnozę i leczenie, większa łatwość poruszania się między poszczególnymi etapami diagnostyki, koordynacja i kompleksowość) odbywa się kosztem świadczeniodawców, bo wprowadzając ważną zmianę systemową, organizacyjną, nie wskazano źródeł finansowania i nie zapewniono żadnych dodatkowych pieniędzy (powinno to zresztą być memento dla obecnego ministra zdrowia).

Dyrektorzy największych szpitali onkologicznych uważają, że oprócz podniesienia stawek za leczenie onkologiczne, konieczne są zmiany organizacyjne – stąd pomysł Polskiej Sieci Onkologicznej.
Argumentują, że błędem było założenie, iż każdy szpital może realizować pakiet onkologiczny.
Że pacjent z chorobą nowotworową może być leczony w szpitalu, w którym chirurg rocznie wykonuje najwyżej kilka tego typu zabiegów.


Polska Sieć Onkologiczna to nie tylko struktura, ale przede wszystkim treść. Mają się w niej znaleźć szpitale, gwarantujące wystandaryzowany poziom leczenia onkologicznego, gwarantujące pacjentowi koordynację i kompleksowość – przekonuje dr hab. Adam Maciejczyk.
Szczególne miejsce w PSO mają mieć centra onkologii, które nie tylko same będą leczyć pacjentów, ale będą koordynować leczenie w innych, mniejszych szpitalach, które znajdą się w tej sieci. Oczywiście, tylko w tych, które zapewnią odpowiednią jakość. Szpitali realizujących pakiet będzie mniej, ale dostępność leczenia ma się dla pacjentów nie zmienić.
Onkolodzy przekonują, że nie chcą monopolizować leczenia, i przejmować wszystkich chorych. Chcą uporządkować sytuację i pozostawić w PSO te szpitale, które zapewniają pacjentom opiekę na właściwym poziomie.

Według danych NFZ dwadzieścia największych szpitali onkologicznych realizuje ponad połowę wartości pakietu onkologicznego.
Wszystkich świadczeniodawców, którzy zadeklarowali realizację pakietu jest ponad 2,4 tysiąca. To rozproszenie świadczeniodawców, zdaniem ekspertów, musi się odbijać na jakości świadczeń. W dodatku małe placówki najczęściej dokonują selekcji pacjentów i realizują tylko proste, tanie procedury – najbardziej opłacalne. Pacjenci wymagający skomplikowanego, a więc drogiego leczenia trafiają do centrów onkologii.
Spiralę strat nakręca również to, że w ostatecznym rozrachunku trafiają tam też pacjenci z powikłaniami po leczeniu rozpoczętym w innych placówkach. Leczenie powikłań zawsze jest drogie, w dodatku – objęte limitami (bo nie można go rozliczyć w ramach pakietu).

Ministerstwo Zdrowia nie mówi „nie”. Od miesięcy trwają rozmowy ze środowiskiem onkologów.
Minister zdrowia Konstanty Radziwiłł w tym czasie kilkakrotnie mówił o konieczności większej koncentracji świadczeń w obszarze onkologii, tak aby na przykład pacjent potrzebujący interwencji chirurga trafiał do placówki, w której specjaliści wykonują odpowiednio dużo tych zabiegów. Im większa liczba zabiegów, tym lepsze rezultaty leczenia – to jeden z wniosków, jakie płyną z map potrzeb zdrowotnych dla leczenia onkologicznego, do których zresztą onkolodzy często się odwołują.

Wiceminister Marek Tombarkiewicz zapewniał podczas czerwcowej debaty, poświęconej powstaniu Polskiej Sieci Onkologicznej, że resort chce, by centra onkologii zapewniały kompleksową opiekę nad pacjentami. – Minister zdrowia stara się ważyć racje dużych ośrodków onkologicznych i oczekiwania pacjentów, że znaczącą część świadczeń będą mogli otrzymać w innych placówkach medycznych, co pociąga za sobą rozdrobnienie świadczeń i świadczeniodawców.
Przyjmuję argumenty onkologów i będę orędownikiem takiego modelu leczenia onkologicznego – stwierdził


http://www.medexpress.pl/pakiet-onkolog ... tych/67516
[color=#FFBF00]..........................Obrazek
zosia bluszcz
Administrator
 
Posty: 6444
Rejestracja: 13 cze 2009, 2:06
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: zosia bluszcz » 27 lip 2017, 13:34


Czy tzw. pakiet onkologiczny „działa”?

Medexpress
2017-07-26 07:58

Zmiany wprowadzone w 2015 roku przez pakiet onkologiczny skróciły czas oczekiwania na badania dla pacjentów z wystawioną kartą diagnostyki i leczenia onkologicznego - ocenia NIK, ale wskazuje jednak, że pakiet onkologiczny w znaczący sposób nie poprawił sytuacji pacjentów z podejrzeniem lub rozpoznaniem nowotworu, bowiem kartę DiLO uzyskała tylko część pacjentów, którzy ze względu na rozpoznanie kwalifikowali się do jej otrzymania.

Zdaniem Izby nadal istotnym problemem pozostawał nieskoordynowany i chaotyczny proces diagnostyczny, finanse oraz kwestia zbyt późnego wykrycia choroby. Zaniepokojenie budzić może także skuteczność prowadzonego leczenia. A pakiet onkologiczny miał służyć właśnie przyspieszeniu procesu diagnozowania choroby nowotworowej, a następnie możliwie najszybszemu rozpoczęciu kompleksowego leczenia.

Wyniki kontroli wskazują, że wprowadzenie pakietu onkologicznego nie doprowadziło do znaczącej poprawy w obszarach determinujących skuteczność leczenia onkologicznego: wykrycia choroby w możliwie wczesnym jej stadium, zapewnienia dostępu do świadczeń w ramach pakietu dla wszystkich pacjentów kwalifikujących się do niego z uwagi na rozpoznanie, postawienia precyzyjnej diagnozy, a w konsekwencji zastosowania optymalnych procedur terapeutycznych, kompleksowości i jakości udzielanych świadczeń.

Wprowadzenie pakietu onkologicznego nie doprowadziło również do istotnego zwiększenia nakładów na leczenie onkologiczne, pomimo zniesienia limitów na świadczenia udzielane w ramach pakietu.
Przyjęty system rozliczeń zabiegów pakietowych nie zawsze był opłacalny dla szpitali.
W wielu wypadkach korzystniejsze było przeprowadzenie i rozliczenie każdego zabiegu czy też badania osobno.
W efekcie jedynie część placówek udzielających świadczeń onkologicznych podpisała umowy na realizację świadczeń w ramach pakietu.

Dodatkowo, nie wszystkie placówki, które miały umowy - faktycznie je realizowały.
W I kwartale 2015 r. umowy na udzielanie świadczeń w ramach pakietu onkologicznego w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej podpisało w całej Polsce blisko dwa tysiące placówek (1935). Jednak wyniki kontroli NIK pokazują, że jedynie 301 z nich faktycznie udzielało świadczeń w ramach pakietu (nieco ponad 15 proc.).
Podobna sytuacja miała miejsce wśród placówek udzielających świadczeń tylko w leczeniu szpitalnym.
Spośród 129 szpitali, które podpisały umowy, jedynie niespełna połowa (64 proc.) faktycznie udzielała świadczeń w ramach pakietu.
W 2016 roku dostęp do świadczeń udzielanych przez przychodnie specjalistyczne w ramach pakietu onkologicznego pogorszył się.
W II kwartale 2016 r. liczba placówek faktycznie udzielających tych świadczeń, zmniejszyła się, w porównaniu do I kwartału 2015 r., o 35 proc. Nieznacznie tylko wzrósł odsetek podmiotów udzielających świadczeń onkologicznych w ramach pakietu tylko w leczeniu szpitalnym (o 4,7 proc).

Wprowadzenie pakietu onkologicznego nie doprowadziło do istotnej poprawy kompleksowości i jakości udzielanych świadczeń.

Jedynie 1,89% podmiotów realizujących pakiet w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej, zapewniało jednoczesny dostęp w ramach prowadzonej własnej działalności do badań laboratoryjnych, tomografii komputerowej, rezonansu magnetycznego oraz badań endoskopowych w ramach własnej działalności.

Wbrew założeniom pakietu pacjenci z nowotworami nadal musieli więc „wędrować” po kilku placówkach, aby skompletować niezbędne badania. Podmioty lecznicze udzielały świadczeń o zróżnicowanej jakości.

Proces diagnostyczny w ramach pakietu onkologicznego odbywał się głównie w szpitalu, czyli już po uzyskaniu potwierdzenia choroby nowotworowej. Działo się to wbrew założeniom pakietu onkologicznego, zgodnie z którymi pacjent powinien mieć szanse na wykrywanie choroby w możliwie najwcześniejszym stadium, już na najniższych szczeblach systemu, np. u lekarza pierwszego kontaktu.


Wyniki kontroli wskazują na duże zróżnicowanie w liczbie wystawionych kart diagnostyki i leczenia onkologicznego (DiLO) w poszczególnych regionach przez lekarzy POZ, Odsetek Kart DiLO wystawionych przez lekarzy POZ był najwyższy na Pomorzu i wyniósł 55 proc. W tym samym czasie na Podkarpaciu wyniósł on 16 proc.

Pakiet onkologiczny wprowadził natomiast zmiany organizacyjne, które pozwoliły na skrócenie czasu oczekiwania na udzielenie świadczeń. Wyniki kontroli wskazują, że istotnie świadczenia w ramach pakietu udzielane były szybciej niż w przypadku świadczeń planowych.
Ponad połowa pacjentów rozpoczynała leczenie w ciągu siedmiu tygodni od wystawienia karty DiLO przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Jednocześnie stwierdzono, że czas oczekiwania na udzielenie świadczeń innych niż objętych pakietem wydłużył się, w porównaniu do roku poprzedniego, a w przypadku tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego podwoił się.

NIK zwraca jednak uwagę, że rzeczywisty termin stawienia się na badania (a w związku z tym także ewentualne opóźnienie) zależał ostatecznie od decyzji pacjenta.


Uwagi i wnioski NIK

System diagnozowania i leczenia chorób nowotworowych był rozproszony i nie zapewniał pacjentom kompleksowego leczenia, pomimo próby zmiany tego stanu poprzez wprowadzenie pakietu onkologicznego. Nie zostały w pełni zrealizowane cele wprowadzenia pakietu onkologicznego, czyli poprawa wyników leczenia m.in. przez zapewnienie kompleksowości procedur.

W ocenie NIK jedną z przyczyn nieosiągnięcia zakładanych celów pakietu onkologicznego był sposób wprowadzania zmian oraz niewystarczająca analiza możliwych skutków przyjmowanych rozwiązań przez ministra zdrowia.
Nie uwzględniono szeregu uwag zgłoszonych do projektu ustawy wprowadzającej pakiet, w tym sformułowanych przez środowiska medyczne i towarzystwa naukowe.
Jednocześnie NIK zauważa i z satysfakcją odnotowuje zmiany wprowadzone już po zakończeniu kontroli, które bez wątpienia poprawiły dostępność i skuteczność pakietu onkologicznego: wycofano się z zapisów pozwalających na wystawienie karty DiLO w przychodniach specjalistycznych dopiero po potwierdzeniu nowotworu złośliwego; zróżnicowano schemat postępowania w zależności od typu nowotworu -wcześniejszy nie przewidywał szeregu sytuacji klinicznych, co eliminowało niektórych pacjentów z diagnostyki i leczenia w ramach pakietu. uproszczono także - wcześniej niezwykle skomplikowaną i czasochłonną - procedurę wystawiania samej karty DiLO.

Aby nadal można było zwiększać skuteczność świadczeń w ramach pakietu onkologicznego potrzebne są kompleksowe zmiany w organizacji systemu opieki zdrowotnej - rozwój i rozbudowa opieki nad pacjentami z chorobami nowotworowymi.

NIK wnosi o podjęcie działań mających na celu przede wszystkim ograniczenie możliwości rozliczania świadczeń udzielanych pacjentom z wystawioną kartą DiLO poza pakietem onkologicznym.

Równie ważne jest zwiększenie liczby pacjentów onkologicznych, którym wystawiana jest karta DiLO tak, aby zapewnić tym pacjentom dostęp do szybkiej diagnostyki, m.in. przez zwiększenie liczby placówek udzielających świadczeń z zakresu diagnostyki onkologicznej.
Kartą DiLO w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej objęto zaledwie około 14 proc. pacjentów onkologicznych, a w leczeniu szpitalnym - 29 proc.

W ocenie NIK zasadnym jest również wspieranie rozwoju wyspecjalizowanych ośrodków, które dysponują odpowiednim doświadczeniem, kadrą medyczną oraz możliwością prowadzenia kompleksowej diagnostyki i leczenia onkologicznego. Dane statystyczne wskazują bowiem, że jednym z czynników pogarszających jakość udzielanych świadczeń był brak doświadczenia w wykonywaniu niektórych zabiegów w mniejszych podmiotach leczniczych. W niektórych wypadkach skutkowało to zwiększoną, zdarzało się, że nawet blisko dwukrotnie, śmiertelnością pooperacyjną pacjentów.

W związku z informacją o raporcie NIK, resort zdrowia przypomniał, że raport dotyczył okresu jeszcze przed wprowadzeniem zmian do pakietu onkologicznego.

Źródło: NIK/MZ


http://www.medexpress.pl/nik-wzial-pod- ... roli/67574
[color=#FFBF00]..........................Obrazek
zosia bluszcz
Administrator
 
Posty: 6444
Rejestracja: 13 cze 2009, 2:06
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: rakar » 08 sie 2017, 8:31

Spada zainteresowanie zawodem lekarza


Obrazek
Awatar użytkownika
rakar
Administrator
 
Posty: 7808
Rejestracja: 09 lip 2007, 10:09
Lokalizacja: Olsztyn
Blog: Wyświetl blog (0)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: stanis » 14 sie 2017, 15:35



o (nie)dostępności nowoczesnych terapii w raku prostaty w PL:
https://www.youtube.com/watch?v=EUV6EBMsM-w
r. 1950; 2013.09 PSA=6,7; 2013.12-Biopsja: pobrano 14 bioptatów, w 1-nym CaP, Gleason (3+4); 2013.02-Scyntygr.OK, CT -OK; 2014.03-RP Gleason (3+3); T2N0M0; 2014.05-PSA=0,003; 2014.08-PSA=0,002; 2014.08 - 1-sza uretrotomia; 2014.11 - PSA=0,013 ng/ml, 2-ga uretrotomia-2014.12; 2014.12 PSA=0,016ng/ml; 2015.03 PSA=0,019ng/ml; 2015.05 PSA=0,023; 2015.07 PSA=0,028; 2015.08 PSA=0,030 ng/ml; 2015.10 PSA=0,044 ng/ml; 2016.01 PSA=0,050 ng/ml; 2016.04 PSA=0,056 ng/ml; 2016.05 PSA=0,061 ng/ml; 08.2016 PSA=0,069 ng/ml; 11.2016 PSA=0,066 ng/ml; 01.2017 PSA=0,110 ng/ml; 05.2017 PSA=0,098 ng/ml
_________________________________________________
Take care of your body, it's the only place you have to live in!
Awatar użytkownika
stanis
 
Posty: 1610
Rejestracja: 10 sie 2014, 12:51
Lokalizacja: Śląsk
Blog: Wyświetl blog (2)

Re: Polski system (?) opieki zdrowotnej

Nieprzeczytany postautor: rakar » 14 sie 2017, 23:56

Onkologia będzie lepiej opłacana

http://serwisy.gazetaprawna.pl/zdrowie/artykuly/1064236,wyceny-nfz-pakiet-onkologiczny.html

Przepraszam za podkoloryzowany załącznik. Kolega mi go przysłał. Ma takie upodobania.
Załączniki
Onkologia będzie lepiej opłacana.docx
(238.56 KiB) Pobrany 11 razy
Awatar użytkownika
rakar
Administrator
 
Posty: 7808
Rejestracja: 09 lip 2007, 10:09
Lokalizacja: Olsztyn
Blog: Wyświetl blog (0)

Poprzednia

Wróć do Pogaduchy * Conversations

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 7 gości